Bizi yoksullaştıranlarla dünyayı kana bulayanların aynı merkezden beslendiğini bilerek; savaşa karşı barışı, sermayenin kâr hırsına karşı insanca yaşamı, kayyumlara ve baskılara karşı özgür üniversiteyi savunmalıyız.
YTÜ’deki demokratik alanlarımızın hedef alınmasının nedeni, iktidarın öğrencilerin örgütlendiği alanları hedef alması. Bu saldırılar geri çekilmenin gerekçesi değil, sözümüzü birlikte söylemenin ne denli büyük bir güç olduğunun göstergesi.
Kulüp ve topluluklar başta olmak üzere fakültelerimiz, sosyal alanlarımız; hepsi bizim, Marmaralıların. Bizim olana sahip çıkmalıyız ki elimizden alınmasın.
“Öğretmenlerin iş yerlerine gelip ‘Bu çocuk ne şartlarda çalışıyor' diye bakması gerekirken gelip imza atıp gidiyorlar. İçeri girip dinlemek yok. Bu sistemde kimsenin umrunda değiliz. Denetleme kesinlikle yetersiz.”
Bugün önümüzde duran görev; tartışmaları geniş öğrenci kitleleri arasında yaygınlaştırmak, kulüpleri mücadelenin birer parçası haline getirmek ve kendi mekanizmalarımızı inşa ederek kayyım rektörlüğün karşısında bir birlik oluşturmaktır.
Eskişehir Anadolu Üniversitesi öğrencilerine kampüsün içerisinde birçok farklı noktada başlayan, inşaatlar ve bu inşaatlardan dolayı oluşan molozların kampüs yaşamını nasıl etkilediğini sorduk.
Halbuki bir devletin öncelikli sorumluluğu, koşulları ne olursa olsun her öğrencinin nitelikli eğitime erişebilmesini sağlamaktır.
Kaliteli bir eğitim, ailelerimizin ekonomik durumuna göre değişen bir ayrıcalık değil, her öğrencinin eşit bir şekilde sahip olması gereken bir hak olmalı.
Asıl mesele silahı okula sokmak değil, bir çocuğun eline silah alıp böyle bir saldırı gerçekleştirecek noktaya gelmesi.
Genç Çatı; umutsuzluğa, yasaklara, çürümeye ve polis baskısına karşı birlikte var ettiğimiz ortak bir alan. Elimizden alınmak istenen hayatı, kendi ellerimizle yeniden kurmaya çabalıyoruz.
Güvenli okullara nasıl yaratacağımıza gelecek olursak, gençlerin her yönüyle yaşam koşullarının iyileşmesi, kötü ortamlara mahkûm kalınmaması için sosyal-kültürel alanların yaratılması, refah seviyesinin artması gerekiyor.
Bizi bireysel kurtuluş reçetelerinin peşinden koşturarak bugünkü kölelik koşullarına razı etmeye çalışıyorlar. Ancak bizler bu sahte hayallere kanmamalı, tam aksine, daha gerçekçi ve kazanabileceğimiz hedeflere tutunmalıyız.
Oryantasyon, tüm saldırılara rağmen ODTÜ'nün beraber hareket eden ve birbirinden öğrenen renkli kültürünü yeni gelen öğrencilere de gösterecek, onları da içine alacak şekilde gerçekleşti.
Emperyalist devlet başkanları ve büyük fosil yakıt şirketlerinin türlü oyalama taktiklerinin ve çıkar hesaplarının tartışıldığı COP zirveleri, devletlerin ve şirketlerin sözde çözüm arayışlarıyla göz boyadıkları vitrinlerden ibarettir.
Hiçbir öğrenci maddi sıkıntılar yüzünden eğitim hayatıyla para kazanmak arasında kalmamalı. Öğrencilerin düşünmesi gereken şey geçim derdi değil, kendi geleceği olmalı.
Bizi yalnızlaştıran, hipodromda birer yarış atına dönüştüren, arkadaşlarımızla rakip yapan bu sisteme karşı sesimizi birleştirmek zorundayız.
Çoğu okulda yaşanan hijyen sorunları, demokratik olmayan idari baskılar ve niteliksiz eğitim koşulları ortadayken taleplerimiz görünmez kılmaya çalışmak gençliğin gerçekliğini değiştiremiyor.
“Önce baştakiler gitsin, sonra okulu konuşuruz” gibi bir sıralama yapmak büyük bir yanılsamadan ibarettir. Başımızdakileri gönderecek olan şey; okullarda, fabrikalarda ve mahallelerimizde büyüteceğimiz örgütlü gücümüzden başka bir şey değildir.
Birlikteliğimizin bize getirdiği bu heyecan ve umut, genç kadınların proleterleştiği ve yoksullaştığı, yaşam şartlarının kötüleştiği, her geçen gün kadınların katledildiği bu düzende çareyi örgütlü mücadelede bulduğumuzu gösteriyor.
Kadınların maruz kaldıkları taciz, mobbing ve ayrımcılığın devam etmesinde yalnızca faillerin değil, bu davranışlar karşısında gerekli yaptırımları uygulamayan kurumların ve bu davranışları yeniden üreten politikaların da sorumluluğu bulunuyor.
Stories on this topic, gathered from every source.
