ALİN OZİNİAN | İnsan ömrü boyunca kendisinden çok, başkalarının onda bıraktıklarını taşıyordu. Ve bu ağırlıkla daracık yerlerden geçmeye çalışıyordu. Canım hâlâ çok yanıyordu. Hiç yaşanmamış bir geleceğin yasını tutmak ne tuhaf şeydi. Gidilmemiş şehirleri, doğmamış sabahları, aynı fincandan içilmemiş kahveleri özlemek...
Stories on this topic, gathered from every source.