Yaşamımızdaki dibe vuruşlar, acılar, hüzünler, kayıplar, ruhsal, zihinsel ve bedensel çöküşler, hayal kırıklıkları... Bazen kabuk bağlayan, bazen kanayıp duran ve hiç kapanmayan yaralar, bütçe daraldıkça artan sorunlar, iç çekişler, iç döküşler, özlenen dertleşmeler vb. Tüm bunları düşündükçe karanlık ve yalnız geceleri aylı, yıldızlı, güneşli havalara sokma isteği artmıyor mu? Ya da saran, kucaklayan, kavrayan, koruyan dostlara daha çok ihtiyaç duymuyor muyuz?
Stories on this topic, gathered from every source.
