John Glanton ve Çetesi, başta Amerikan yerlileri olmak üzere bütün sivil halka karşı uyguladıkları vahşetle bilinirler. Geçimlerini olabilecek en aşağılık şekilde sağlarlar: İnsanların kafa derilerini ABD ve Meksika hükümetlerine satarak.
Bugün “müstehcenlik” adı altında yürütülen baskıya karşı çıkmak, belirli bir içeriğin sansürlenmesine itiraz etmek anlamına gelmemektedir. Aynı zamanda devletin bedenlerimiz, cinselliğimiz ve yaşam biçimimiz üzerindeki söz hakkını reddetmektir.
Bugün, Zoe’nin sınıfına ve öğrencilerine dönememiş olması, bu mücadelenin bittiği ya da sonuçsuz kaldığı anlamına gelmiyor. Tam tersine, mücadeleyi büyütmek gerektiğini gösteriyor çünkü mücadeleye devam edenler mutlaka kazanacaktır
Sermayenin ve iktidarın arka bahçesi hâline getirilmeye çalışılan üniversiteleri; demokratik ve güvenli bir hale getirmek için aktif Cinsel Tacizi Önleme Birimleri ile bağımsız ve güvenilir soruşturma mekanizmaları kurulmalıdır.
Geçim sıkıntısı çeken her öğrenci gibi okul zamanına birikim yapabilmek için yazın çalıştım. Bu iş sürecinde kendimi geliştiremedim çünkü bir enstrüman öğrenmek kazandığın parayı tamamıyla o işe yatırmak demek.
Yeni eğitim dönemine girerken sorulması gereken yalnızca “Liseliler derslerine hazır mı?'” sorusu değildir. Asıl sorulması gereken: “Bu eğitim sistemi liselilerin geleceği için ne vadediyor?”
Üniversiteleri şirket mantığıyla yöneten aynı düzenin sonucudur. Bugün söz, yetki ve karar hakkımız için verdiğimiz mücadele, parasız, bilimsel ve demokratik eğitim talebini büyütme mücadelesidir.
Güzel Sanatlar Enstitüsü, 20 yılı aşkın süredir birikmiş bir akademik birikimin taşıyıcısı konumundadır. Yani kapatılma kararı Enstitü’nün içerisinde barındırdığı akademik ve sanatsal birikimi de yok etmek demektir.
Üniversitede yapılan değişikliklerin öğrencilerin yararı gözetilerek değil, bambaşka amaçlarla yapıldığı çok açık. Üniversitenin bize sunması gereken hiçbir imkânı sunmaması, nitelikli eğitim hakkımızı söke söke almayı zorunlu kılıyor.
Sanat eğitimi alan öğrencilerin yeteneklerinin yanında sahip oldukları ekonomik ve fiziksel imkânlarla da değerlendirilmesi yerine, herkesin kendini geliştirebileceği eşit koşulların sağlanması gerekiyor.
Ancak eğitimde eşitliğin sağlanmamasının sonucu yalnızca daha keskin sınavsal farklar değil, aynı zamanda gençlerin maddi koşullar yüzünden kaybolan pek çok potansiyeli ve fikri oluyor.
Kayyımlara, baskılara ve geleceksizliğe karşı tüm üniversite öğrencilerini Emek Gençliği saflarında örgütlenmeye, “Demokratik, özerk üniversite! Bağımsız, demokratik Türkiye!” sloganı etrafında mücadeleyi büyütmeye çağırıyoruz.
Burası kahve içip dertleşmek istediğimizde yazdığımız, ders seçimi yaparken birbirimize danıştığımız, ev arkadaşı aradığımızda buraya sorduğumuz, kısaca herhangi bir ihtiyacımızda çözümü birbirimizde aradığımız bir yer.
Yusuf Tekin’in “Her bir çocuk bize emanettir.” sözlerine rağmen devlet eliyle yalnızca bir buçuk yılda 9.950 çocuğun MESEM’lerde iş kazası geçirmesi, bu politikaların sonuçlarını açıkça gösteriyor.
Üniversitelilerin yaşadığı geçim sıkıntısı ve bunları karşılayacak bir bursun eksikliğiyle; liselilerin hissettiği geleceksizlik ve bir öğün ücretsiz yemeğin dahi sağlanmaması aslında aynı düzenin bir sonucu. Peki bu düzene karşı ne yapmalı?
AKP’nin tarikatlarla yaptığı tüm bu iş birlikleri sebepsiz değildir. Tarikata kazanılan öğrencilere tarikatlarda sistemin sorunlarına karşı sabırlı olunması, şükredilmesi gerektiği öğretilmektedir.
ODTÜ’de KYK yurduna gelen zamdan sonra geçen çoğu konuşmada “Zamlara karşı bir eylem olacak mı?” sorusu geçiyor. Bunun “Nasıl bir eylem yapsak?” sorusuna dönüşmesi gerekmez mi?
30 Ağustos’tan sonra bize yeni açıklamalar değil, işleyen denetim mekanizmaları gerekiyor. Eğer aynı denetim anlayışı ve aynı kurumsal zafiyetler devam edecekse bir sonraki facianın yalnızca başka bir yerde yaşanmayacağını kim garanti edebilir?
Doğayı metalaştıran sömürü mekanizmasını kırmanın ve daha temiz bir dünya yaratmanın tek yolu, sorunu yaratan mekanizmaların yeşil masallarından değil olduğumuz her alanda yeşeren örgütlü mücadeleden geçer.
COP zirvelerine baktığımız zaman gördüğümüz tablo gayet net: “Gölgesini satamadığı ağacı kesen” burjuva sınıfından ne beklenir?
Stories on this topic, gathered from every source.
