Büyük güçler, büyüklüklerini koruyup ileriye taşımak için güçlendirebilecekleri bütün unsurları -coğrafyayı, insanı etkileyen şartların temel özelliklerini ve diğer stratejik parametreleri- kullanarak rakiplerini geride bırakma mücadelesi verirler. Bu mücadelenin esas ölçütü, tıpkı 100 metre koşusunda olduğu gibi zamandır. Zaman faktörü, diğerlerini geride bırakma sürecini somutlaştıran anahtar ifadedir. Büyük güç olmanın en önemli hususu, zamanı esas alan ve diğer bütün parametreleri zamana göre düzenleyen bir stratejiyi benimsemek ve bunun metodolojisini kurabilmektir. Temelde sonuç alınacak asıl muhataplar insanlar olduğuna göre, hem kendi insan faktörünü hem de rakiplerinkini gözeterek sağlam bir planı yürürlüğe koymak zorunludur. İsabetle seçilmiş doğru parametrelerle diğerlerine göre daha kısa sürede ilerlemek, büyümek ve bir sonraki etap için durumu değerlendirerek en kısa zamanda yeniden koşmaya başlamak, bu işin temel tarifidir. Mevcut uluslararası konjonktür, bu tarifin somut karşılığını ABD–Rusya–Çin üçgeninde göstermektedir. Büyük güçler birbirini yok etmez; temposunu kesmeye çalışır. Tempo kesen kazanmaz; temposunu koruyan konumunu korur. Klasik zafer beklentisi yerini “stratejik durum değişikliği” ne bırakmıştır: enerjiyi, teknolojiyi, coğrafyayı, boğazı ve parayı kendi lehine yeniden konumlandırmak. fazla oku Bu bölüm, konuyla ilgili referans noktalarını içerir. (Related Nodes field) Shenzhen’deki üçlü masa, yönetilen rekabetin üçüncü perdesi olarak bu mantığın güncel ifadesidir. Çin’e göre ortaya çıkan gerçekçi yapı “çok kutuplu” değildir; Sino-sentrik hiyerarşik bir hibrit düzendir. Bu hibrit kutuplaşmada Çin çekirdekte, Rusya enerji tedarikçisi ve tampon olarak ikincil halkada, Küresel Güney üçüncü halkadadır. Shenzhen bakışıyla büyük masa Pekin’dedir; ABD ve Rusya “savaştadır” (Ukrayna ve İran bağlamında) , ancak rekabet karşılıklı bağımlılık içinde yönetilir. Çin’in tempo koruma kapasitesi, tarihsel olarak II. Dünya Savaşı sonrası düzenin uzun vadeli kazananı olmasından kaynaklanır. Görünür galip ABD/NATO ve liberal düzen olsa da, savaşmadan, ustaca fırsatçılıkla asıl büyük kazananlardan biri otoriter komünist Çin olmuştur. II.Dünya Savaşı sonrasındaki bütün gelişmeler -özellikle 1970’lerden itibaren formüle edilen ilerleyiş ve Batı sermayesinin yönelmesi- dikkate alındığında, Çin bu düzenin asıl faydalananı konumuna gelmiştir. Bu, elbette ki bir klasik zafer değil; zaman içinde biriken durum değişikliğidir. Batı’nın 3-5 yüzyılda gerçekleştirdiğini Çin 30-40 yıl içinde yapmıştır. Zamanın güç mücadelesi fonksiyonundaki yeri açıktır. Aslında Çin için bu kazanımın mekanizması, çift yönlü sömürüde yatar. Çin yönetimi iki sömürgecilik işini gayet iyi yapmaktadır. Birincisi kendi halkını sömürmektedir: otokrasi ve parti ile istismar etmek, onları disiplinli emek ve düşük tüketimle köle gibi kullanmak. Bu, planlı seferberlik ve hızlı kaynak tahsisi sağlar; 5 yıllık planlar, nadir toprak elementlerinin işlenmesi ve rafinasyonundaki hâkimiyet, yapay zekâ ekosistemi ve 2035–2049 hedefleri bunun somut araçlarıdır. Çin’in ekonomik kondisyonuna bakın, neden kişi başına millî geliri düşük tutuyor, kestiği bütçeyle planlı kalkınmada hızlanmayı planlıyor, durumu rahatlıkla anlarsınız. İkincisi liberalizmi sömürmektedir: yatırımların kendisine akması, teknoloji transferi, açık pazar ve DTÖ sonrası entegrasyon için uzun yıllar çaba sarf etmiş, Singapur modelini büyüterek uygulamış, buradan sermayeyi çekip programlı ve planlı biçimde kalkınmaya çevirmiştir. Bu süreç, “insanlık tarihinin en büyük servet transferi” niteliğindedir. Kendi insanını (demografik ve bilişsel maliyetine rağmen) ve liberal dünyanın açıklığını kullanarak temposunu koruyan Çin, rakiplerinin temposunu yavaşlatırken Sino-sentrik düzeni pekiştirmektedir. “Çay masası” diplomasisi, bu metodolojinin güncel uygulamasıdır: hem rakip hem ortakla aynı anda oturarak konumunu teyit etmek. ABD ise Çin’i hem devasa pazar hem de fabrika olarak gördü ve kullanmak istedi. Durum tersine döndü ise burada yapılan liberal ve illiberal tartışmaları doğru zemine koymak gerektiği açıktır. ABD, askerî ve ekonomik olarak hâlâ en güçlü konumdadır. Ancak klasik zafer peşinde değil; temassız ve çok alanlı yöntemlerle, teknoloji rekabeti (yarı iletkenler, yapay zekâ, kritik mineraller, uzay) üzerinden rakiplerin temposunu kesmeye çalışır. İşlemsel diplomasi ve Rusya’yı Çin’den ayırma girişimleri, bu çabanın parçasıdır. Kısa vadeli kazanımlar (ticaret ateşkesi, nükleer risk azaltma) ile uzun vadeli teknolojik üstünlük arasında denge kurar. İnsan faktörü burada belirleyicidir: kendi inovasyon ekosistemi ve bilişsel hazırlığı ile rakiplerinin yorgunluğu ve iç gerilimleri arasındaki fark, tempo mücadelesini şekillendirir. Çin’in çift sömürüsünün yarattığı asimetri (tedarik zinciri, servet transferi), ABD’nin durum değişikliği arayışının ana gerekçesidir. ABD liberal demokratik dünyanın bayrağını dalgalandırmak istemekteyken, ki bundan vazgeçmesi mümkün değildir, Çin’i
Read the full story at the source
This story was published by Independent.
Comments